Zien en gezien worden

August 14, 2016

 

 

Vorige week vrijdag was een bijzonder moment. Na maanden van ons concept zorgvuldig uitdenken, meerdere proefsessies draaien en het team smeden, werd er een film opgenomen over The Therapy Club. Een promo-film nog wel. Zo'n filmpje waarin je jezelf van je beste kant laat zien, mensen enthousiasmeert en vooral: waarin je jezelf laat zien. 

 

Als teamgenoot was dit een zeer interessant psychologisch proces om mee te maken, en om gade te slaan. Want hoe interessant is het om te zien wat een camera, zo'n klein zwart ding, zonder denk- of inlevingsvermogen, voor enorm effect heeft op ons gemoed! Want met een camera leg je dingen vast en kan je er niet meer onderuit: je wordt gezien. En dat deed wat stof opwaaien kan ik je zeggen.

 

Ik vind al mijn teamgenoten stuk voor stuk de mooiste mensen die er zijn. Puur en zo warm, vooral ook zonder make-up en met tranen en al. Gewoon omdat ze stuk voor stuk unieke mensen zijn. Dus toen ik aankwam op onze draaiplek, de prachtige (The) Conscious Club op de Lauriergracht, werd ik verrast toen de deur werd opengemaakt door mijn clubgenoten vol make-up, mooie rokjes en heel veel zenuwen. Ik voelde wat teleurstelling, want ik vind ze juist zo mooi zonder dat alles. Maar toen realiseerde ik me dat ik precies hetzelfde had gedaan. Ook ik was wat zenuwachtig, had mijn haar gewassen, mijn kleding nog drie keer gewisseld en mijn mooiste lipgloss opgedaan. Want ja, ook ik wilde toch wel mooi op die camera staan. 

 

Gezien worden, wat betekent dat precies? Waarom is dat zo spannend? Het antwoord openbaarde zich later op de middag. Want we gingen niet een stukje opvoeren maar een échte Therapy Club sessie doen, met alle emoties die daar bij komen kijken. Pfffffff, en dat dus met een camera erbij. Tijdens de eerste deelronde begon een teamgenoot te huilen. Vervelend zou je denken, maar ik vond het prachtig en zo puur. Iets wat ik altijd ervaar als iemand moet huilen, en het was voor mij een uitnodiging om ook helemaal mezelf te zijn. Ik voelde me vrijer worden. Wat een opluchting. Maar toen we even later nog even bespraken hoe we met de camera om zouden gaan, stak ik mijn hand op en hoorde ik mezelf zeggen dat ik liever niet huilend gefilmd wilde worden. Mmm, dat is interessant.  

 

Voor mij is het dus spannend als ik gezien word in mijn kwetsbaarheid. Want de kanten waar ik trots op ben, die ik goed ken van mezelf, waarin anderen me vaker complimenteren, geen probleem! Kom maar op met die camera. Maar terreinen die nog nieuw zijn voor mezelf, die kwetsbaar voelen, brrrrrrrrr liever niet. Want straks word ik daarin afgewezen, vinden anderen me gek, of een huilebak. 

 

Maar zo meet ik met 2 maten: bij een ander vind ik het prachtig maar bij mezelf niet. En zo besef ik dat het bij mij eigenlijk ook zo werkt: als ik gezien word in mijn kwetsbaarheid, zonder oordeel maar vanuit liefde en veiligheid, dan kan het helen. Dan kunnen al die kanten van mezelf die ik moeilijk vind in het licht komen en integreren in mezelf. De liefdevolle ogen van de ander spiegelen dan een stuk dat ik zelf nog niet wil zien, om een pijnlijk stuk er te laten zijn, zonder het weg te hoeven stoppen. 

 

En wauw, is dat nou precies wat we in onze sessie met The Therapy Club creëren, een plek om te mogen zijn, met alles wat er is?! Yes, de cirkel is rond.

 

Dus nodig ik nu de tranen uit, en gebruik ik deze situatie om te zien dat er nog een stuk van mezelf is dat gezien mag worden, ook door die kleine zwarte camera.

 

Please reload

Uitgelicht

Zien en gezien worden

August 14, 2016

1/1
Please reload

Recente posts

August 14, 2016

July 13, 2016

Please reload

Archief
Please reload

  • Facebook Social Icon
  • YouTube Social  Icon
  • Instagram Social Icon
  • Twitter Social Icon
  • LinkedIn Social Icon